De dag des oordeels of één voor allen, allen voor één.

Jezelf zijn, kan alleen in een veilige omgeving. Jezelf zijn, kan ook wanneer je zelf die veilige omgeving creëert.  Mijn dochter is zo bang van autoriteit en ik denk dat we allemaal dit wel hebben, inbepaalde graden. Dit is ten nadele van haarzelf. Als ik kijk naar de situaties in school, dan houdt zij haar energie/mening voortdurend in. Zij trekt zich terug van het toneelspel, gaat achter de gordijnen zitten en zorgt ervoor dat ze bijna niet gezien wordt. Innerlijk verlangt ze dan naar die aandacht, maar vele redenen zorgen ervoor dat ze die niet vraagt of opeist. Zo ziet ze dat de leerkracht het soms moeilijk heeft in de klas. Ze ziet zijn goede wil, maar ziet ook dat de manier waarop, niet onvoorwaardelijk is. Daar zit ze mee in. Want elke straf leidt tot meer lijden in klas. Ze voelt tevens de pijn van de kinderen, die het misschien thuis al geen luisterend oor hebben en nu in klas weer niet. Of misschien hebben ze het thuis goed, maar op school worden diezelfde verwachtingen niet ingevuld. Het is een visieuse cirkel en je zit er ofwel midden in of je observeert het van de zijlijn. Zij kiest het laatste. 

 
Vorige maand moedigde de leeraar haar nog in om meer haar mening te geven. Hij had gemerkt dat als hij de kinderen vraagt om stil te zijn dat het minder lukte dan als zij het vroeg aan de kinderen. Je zou als volwassene / leerkracht wel iets kunnen leren van haar, tenminste als je er oor, oog en gevoel voor ontwikkeld én tijd maakt. Nu stond er laatst in haar "heen en weerschriftje" : "Sarah doe zo verder, breng nog meer je mening naar buiten." Waarbij ik erbij geschreven heb : "als je beloofd om te stoppen met straffen, heb je misschien nog een kans". De volgende dag stond er bij : "ok ik beloof het!". Daarnaast had hij haar ook nog gezegd : sarah, ik straf alleen kinderen die onbeleefd zijn." Natuurlijk is het belangrijk dat we kinderen leren beleefd te zijn. Maar straffen heeft voor iedereen een vieze nasmaak. Als je kinderen leert zich verantwoordelijk te gedragen, en ze weten dat er altijd een keuze is en een gevolg, dan hoef je niet te straffen. Maar dit laatste vraagt veel tijd én verantwoordelijkheid vooral van de ouders.
 
Toen ik die woorden las van : "ok ik beloof het." klonk het in mijn hoofd als "mooi, maar er is een klein detailtje die we hier over het hoofd zien!"
 
Deze woorden zijn lucht zolang je het niet doet voor iedereen in klas. Als je het voor 1 kind doet, moet je het voor iedereen doen. De kinderen van nu die hebben zoiets van : 1=iedereen. Dus IK = WIJ. Eén voor allen, allen voor één.
 
Een opmerking tegen iemand in klas is ook een opmerking tegen mij, denken zij. 
 
De kinderen die een hoog EQ (emotionele intelligentie) hebben of hoogbewust/hooggevoelig die voelen "veel/alles" ! Dit is een ongeloofelijke gave die in het dagelijks leven door velen uit onze omgeving telkens teniet gedaan wordt als "dat kan niet of je denkt dat maar of je kan het niet logisch verklaren of "BEWIJZEN" dus het is niet waar". 
 
Wel dat is het hem juist JE VOELT HET en als je iets voelt dan kan je daar niet over liegen. Als iemand hoofdpijn heeft, kan je niet zeggen dat het ingebeeld is. Kan je bewijzen dat iemand geen hoofdpijn hebt ? Ga maar eens naar de dokter zonder hoofdpijn en vertel hem over de symptomen die je hebt. En het grappige is, dat de diagnose hoofdpijn is en dat je placebo-pilletjes zal krijgen. Of je hoofdpijn daar nu wel of niet is, je zal een fake oplossing krijgen.
 
Vele coachinggesprekken die ik heb met kinderen gaan hierover. En er zijn 3 manieren om ermee om te gaan.
 
1. je bent er niet bewust van en je doet er dan ook niets mee, want je weet het niet.
 
2. Je weet het, je bent er bewust van en je kan geen onrechtvaardigheid verdragen. Naarvolgens de energie waarin je bedraad bent, ga je er ofwel hard mee om ofwel heel zacht. 
 
Kinderen, jongeren, volwassenen met indigo energie, gaan er als een buldozer tegenaan. De oude bestaande structuren worden hard ingesmeten. Zij hebben woordwisseling, staan op en slaan hun vuist op tafel, ze nemen niet deel aan het bestaande spelletje dat ze helemaal doorzien. Zij kunnen geen onrechtvaardigheid verdragen, ze koken van woede en weten bijgevolg geen weg met die enorme kracht aan energie die vrij komt. Gevolg : Zij zullen gemanipuleerd worden door de mensen die het oude willen behouden zodat ze zich klein voelen en machteloos. Gevolg : ze hebben op mentaal en emotioneel niveau pijn maar vooral op spiritueel niveau ! Deze kinderen/jongeren treden hard op want hun collectieve overtuiging is : als je van mij respect wenst, dan moet je die verdienen ! punt uit ! Wanneer deze kinderen leren richting te geven aan hun energie dat tengoede is van zichzelf en het collectieve, zijn zij degene die het pad zullen voorbereiden voor de kinderen die hieronder beschreven worden. 
 
3. Kinderen met kristal energie, zijn overgevoelig en héél erg bewust van de patronen/energie in hun omgeving. In plaats dat zij opkomen, lawaai en chaos scheppen zullen zij eerder geneigd zijn om weg te kwijnen in een hoekje en wachten tot iets overgaat. Als geluid, visuele dingen zoals kleur en gevoel overweldigend zijn, gaan ze wegvluchten. Zij kunnen zichzelf zijn, als de mensen in hun omgeving op een respectvolle, onvoorwaardelijke manier met elkaar omgaan. Wanneer er onrechtvaardigheid is, worden zij direct ziek : 39 graden koorts, enorme buikpijn, eten zelfs niet meer. Zij zouden alleen assertief opkomen wanneer die onrechtvaardigheid toch zou voorkomen "binnen die veilige ruimte", waar ze zichzelf wel kunnen zijn. Dit betekent dat ze "eisen" dat het kromme, weer recht wordt en dit doen ze op een zodanige dwingende maar ook onvoorwaardelijke manier. Wanneer je niet naar hen luistert, is de pijn diepgaand. Wanneer zij leren hun kwetsbaarheid in te zetten als kracht, zijn zij de leiders waarvan je iets kan leren.
 
Beide soorten kinderen zijn zeer gevoelig op gebied van respect, rechtvaardigheid, eerlijkheid, intenties.... maar uiten hun ongenoegen elk op een andere manier. 
 
Sarah durft niet opkomen voor haar mening in klas omdat het "collectief" niet veilig voelt. De pijn doordringt haar en de enigste manier om de pijn te dragen is "observeerder" te worden, maar dan is ze eigenlijk niet volledig aanwezig en in het NU. Ze gaat haar dissociëren (uit het lichaam gaan) en kijkt met grote ogen toe hoe iedereen zichzelf en de omgeving pijn doet.
 
Ik leer haar in kleine stapjes assertief te zijn, opkomen voor haarzelf, de situaties te relativeren en haar aanmoedigen om toch haar mening te geven want het is juist van deze kinderen dat wij allen kunnen van leren. Tenminste als we bereid zijn te luisteren, te zien, te voelen met ons hart !
 
Met Lazuli groeten
Eva Storm,
Lazuli-Coach
 
Als in Azië een boom omgezaagd wordt, en niemand was erbij, 
 
is het dan ook echt gebeurd !
 
m.a.w. als iemand hooggevoelig is, maar iemand anders kan dit niet vatten, is het dan waarheid of niet ?
 
Redactioneel artikel© door Eva Storm op 03-03-2010
Copyright ©: Het staat je vrij deze artikels te verspreiden via internet. Gelieve mijn naam en website te vermelden wanneer je artikels plaats en mij een berichtje te sturen. Een open, transparante communicatie maakt de wereld mooi !

 

Categorie: 
opvoeden